Tıkanıp kaldığında hayat....

Konu, 'Hikaye' kısmında lockhum tarafından paylaşıldı.

  1. lockhum

    lockhum Yeni Üye

    [​IMG]
    TIKANIP KALDIĞINDA HAYAT....

    Bir yerlerde tıkanıp kaldığında hayat, soluk almak güçleştiğinde,

    Yüreğin susup, mantığın sürüklemeye başladığında ayaklarını,

    Dağlara dönmeli yüzünü insan.

    Yeni patikalar, yeni yollar seçmeli, yüreğini ferahlatacak;

    Yeni insanlarla 'tanışmalı, yeni keşifler yapacak....

    Hep isteyip de, bir gün yaparım diye ertelediği ne varsa, Gerçekleştirmeyi denemeli!

    Her geçen gece, ölüme bir gün daha yaklaştığını; zamanın bir nehir,

    Kendisinin bir sal olup da, O dursa da yolculuğun devam ettiğini anlamalı.

    Baş döndürücü bir hızla geçiyorsa birbirinin aynı günler,

    Her akşam aynı can sıkıntısıyla eve giriliyorsa,
    Değiştirmeye çalışmalı bir şeyleri;

    Küçük şeylerle başlamalı belki; örneğin, bir kaç durak önce inip

    Servisten, otobüsten; yürümeli eve kadar, yüreğine takmalı güneş gözlüklerini;

    Gördüğünü hissedebilmeli!

    Sağlığını kaybedip, ölümle yüz yüze gelmeden önce,

    Değerli olabilmeli hayat!

    İlla büyük acılar çekmemeli, küçük mutlulukları fark etmek için!

    Başkasının yerine koyabilmeli kendini;

    Ağlayan birine "gül", inleyen birine "sus" dememeli!

    Ağlayana omuz, inleyene çare olabilmeli!

    Şu adaletsiz, merhametsiz dünyaya ayak uydurmamalı; Sevgisiz, soysuz kalarak!

    Dikeni yüzünden hesap sormak yerine gülden,
    Derin bir soluk alıp, hapsetmeli kokusunu içine...

    Güneşin doğuşunu seyretmeli arada bir, seher yeli okşamalı saçlarını...

    Karda, yağmurda; sevincine, coşkusuna; fırtınada boranda; Öfkesine, isyanına ortak olabilmeli doğanın!

    Bir çocuğun ilk adımlarında umudu; bir gencin düşlerinde geleceği;

    Bir yaşlının hatıralarında geçmişi görebilmeli! Çalışmadan başarmayı, sevmeden sevilmeyi, mutlu etmeden mutlu Olmayı beklememeli!

    Ama küçük, ama büyük; her hayal kırıklığı, her acı; Bir fırsat yaşamdan yeni bir şeyler öğrenebilmek için; kaçırmamalı!

    Çünkü; hiç düşmemişsen, el vermezsin kimseye kalkması için, hiç Çaresiz kalmamışsan, dermanı olamazsın dertlerin; ağlamayı bilmiyorsan, Neşesizdir kahkahaların;

    Merhaba dememişsen, anlamsızdır elvedaların...

    Ne, herkesi düşünmekten kendini, ne; kendini düşünmekten herkesi unutmamalı!

    Bilmeli; çok kısa olduğunu hayatın; hep vermek ya da hep almak için...

    Sadece, anlatacak bir şeyleri olduğunda değil,
    Söyleyecek bir şey bulamadığında da dinleyebilmeli!

    Aklı ve kalbiyle katılabilmeli sohbetlere...
    Hafızası olmalı insanın; hiç değilse, aynı hataları, aynı bahanelerle tekrarlamaması için!

    Soruları olmalı, yanıtları bulmak için bir ömür harcayacak! Dostları olmalı, ruhunun ve zihninin sınırlarını zorlayacak!

    Herkese yetecek kadar büyük olmalı sevgisi;
    Ama, kapasitesi sınırlı olmalı yüreğinin ki, hakkını verebilsin sevdiklerinin;

    Zaman bulabilsin; Bir teşekkür, bir elveda için...

    Yaşam dedikleri bir sınavsa eğer; Asla vazgeçmemeli sevmek ve öğrenmekten;

    Ama, herkesi sevemeyeceğini de her şeyi bilemeyeceğini de fark edebilmeli insan!

    Tıpkı, her şeye sahip olamayacağı gibi...

    Zamanın ninnisiyle, uykuda geçirmemeli hayatı...!

    ALINTI
     
  2. a

    avrupali Yeni Üye

    Böyle seyleri her sabah uyandigimizda okursak gercekten insana inanilmaz bir enerji depoluyor
     
  3. i

    irem Yeni Üye

    Banada iyi bir moral oldu hava kapalı ya ruhum daralmıstı
     
Kutucuğu Tıklayın:
Taslak kaydedildi Taslak silindi

Sayfayı Paylaş