Kadının aşkı

Konu, 'Aşk Hikayeleri' kısmında asi tarafından paylaşıldı.

  1. asi

    asi Yeni Üye

    Karımı 1998'in sonbaharında kaybettim... Yedi senelik evliliğimizin iki
    senesini kanser tedavisi için hastanelerde geçirmiştik. Karim, her evlilik
    yıldönümümüzde ikimizin fotoğrafını çerçeveler, "Bunlar bizim hayatimizin
    gölgeleri" derdi.. Öldüğünde, yedi tane resmimiz vardı.

    97'in bir gecesinde onu aldattım. Oysa ona sürekli onu ne kadar çok
    sevdiğimi ve sonsuza kadar sadık alacağımı söylerdim. Ölmeden iki hafta önce yine aynı şeyi tekrarladım. Tuhaf bir gülümsemeyle baktı bana ve sadece: "Biliyorum" dedi. İzmir’e kar yağdığı gün, yani bir ay önce,evdeydim. Fotoğraflarımıza bakıyordum yine... Her çerçevenin altında bir
    harf olduğunu ilk kez o gün fark ettim.
    - A.
    - R.
    - K.
    - A.
    - S.
    - I.
    - N.
    Gerisi için yılları yetmemişti. Ama sanırım "Arkasına bak" yazmaya filan
    niyetlenmişti. Hemen çerçevelerin arkasına baktım. Hiçbir şey yoktu. Sonra
    bir şey dürttü beni, hepsini teker teker söktüm. inanabiliyor musunuz, her
    birinin arkasından bir mektup çıktı! Geçirdiğimiz her sene için sevgi dolu
    sözler yazmıştı.
    1997'deki resmimizin içinden çıkan zarf ise simsiyahtı. Ve içinden su
    sözler çıktı:
    "14 Mart 1997/Gözlerin bana başka birine dokunmuş gibi baktı/ Söylemene
    gerek yok, biliyorum..."
    2002'deyiz. Onu kaybedeli 4, aldatalı 5 yıl oluyor.
    İçim acıyor simdi.
    Çünkü kadınlar biliyor, hissediyor...
    Seni seviyorum diyenin sevgisinden şüphe et, çünkü; aşk sessiz, sevgi
    dilsizdir...
     
  2. b

    bayanavon Yeni Üye

    "14 Mart 1997/Gözlerin bana başka birine dokunmuş gibi baktı/ Söylemene
    gerek yok, biliyorum..."

    umudugun bittigi yer olsa gerek
     
Kutucuğu Tıklayın:
Taslak kaydedildi Taslak silindi
Yüklüyor...

Sayfayı Paylaş